مطالب عشقی و عاشقانه

آدم هایى قرار می گیرند...که فراتر از یک دوست معمولی هستند، كه می شود با آنها به هر چیز احمقانه ای بخندی...دوست هایی هستند در زندگی که بی دغدغه، می شود بدون نقاب بر صورت با آنها معاشرت کردمیشود یادت برود که میزبانی یا میهمان،جایی که هستی خانه ی اوست یا خانه ی خودت، حتی می شود ناگفته های دلت، آنهایی که جرات گفتنش به خودت هم نداری بهشان بگویی و مطمئن باشی می شنوند و نشنیده می گیرند!...

درود بر اهل ميخانه كه كأم با مي شيرين كردند قسم بر چشم تو ساقي دل از دنيا رها كردند جهانم خاك كُوي تو گر امشب از تو مست كردم به أهوي چشت سوگند كه با ياد تو تب كردم جهانم بي تو خاموشست منتت بر اين جهان بگذار ديده ام با خود منور كن قدم بر چشم ما بگذار. ...

در کوی محبت به وفایی نرسیدیم رفتیم ازین راه و به جایی نرسیدیم هر چند که در اوج طلب هستی ما سوخت چون شعله به معراج فنایی نرسیدیم با آن همه آشفتگی و حسرت پرواز چون گرد پریشان به هوایی نرسیدیم گشتیم تهی از خود و در سیر مقامات چون نای درین ره به نوایی نرسیدیم بی مهری او بود که چون غنچه ی پاییز هرگز به دم عقده گشایی نرسیدیم ای خضر جنون ! رهبر ما شو که در این راه رفتیم و سرانجام به جایی نرسیدیم...

گفتمش بي تو دلم مي گيرد !!!!!! گفت با خاطره ها خلوت كن....... گفتمش خنده به لب مي ميرد !!!!! گفت با خون جگر عادت كن......... گفتمش با كه دلم خوش گردد ؟؟؟؟ گفت غم را به دلت دعوت كن....... گفتمش راز دلم را چه كنم ؟؟؟ گفت با سنگ دلم صحبت كن .........

نمی دانم به کدامین کوه فریاد برآورم من شاعر شدن را مدیون کسی هستم که از همه دنیا بیشتر عذابم داده نمی دانم این ترانه ها را به کدام بال پروانه ها بنویسم به کدامین برگ پاییز بنویسم من شاعر شدم در بن بست یک کوچه ی تنهایی، اردیبهشت! همه ی این احساس را کسی در من ریخته که خودش بی خبر است ای بی خبر من بی تابم...

...

ای دریغا لحظه ای آمد که لب هایم سخت خاموشند و بر آنها کلامی نیست خواهمت بدرود گویم تا زمانی دور زآنکه دیگر با توام شوق سلامی نیست ...

خدا گر پرده بردارد ز روی کار آدمها چه شادیها خورد بر هم چه بازیها شود رسوا یکی خندد ز آبادی یکی گرید ز بر بادی یکی از جان کند شادی یکی از دل کند غوغا چه کاذب ها شود صادق چه صادق ها شود کاذب چه عابدها شود فاسق چه فاسق ها شود پیدا چه زشتی ها شود رنگین چه تلخی ها شود شیرین چه بالاها رود پایین چه اسفلها شود علیا عجب صبری خدا دارد که پرده بر نمیدارد وگرنه بر زمین افتد ز جیب محتسب مینا...